Onbegane Grond

Het is warm in het Pop Up Café, en de temperatuur lijkt nog iets te stijgen wanneer beeldend kunstenaar Coralie Vogelaar voorbeelden begint te laten zien van de haatmail die jarenlang werd verzameld door collega-kunstenaar TINKEBELL. Ze vertelt ondertussen hoe zij zocht op internet naar de persoonlijke informatie van de afzenders. Onder meer op zoek naar een antwoord op de vraag: wie zijn toch de mensen die dit sturen? speurt ze maandenlang het web af.

Van veel van de haatmailers bleek tot hun beider verrassing schrikbarend veel informatie te vinden. Zo’n duizend haatmails met daarbij de ongecensureerde informatie die Coralie vond, werden uiteindelijk in boekvorm uitgegeven onder de naam DEAREST TINKEBELL.

De in het boek verzamelde foto's, blogs, dagboeken, facebook-post, zijn niet afkomstig van engerds. Nee, juist van ogenschijnlijk doodnormale mensen; gezellige huisvrouwen, schattige of enigszins opgeschoten pubers en vriendelijke dierenliefhebbers. De combinatie met de haatmailtjes –vooral uitblinkend in grof taalgebruik, niet in creativiteit- maken het project een fascinerend geheel: vaak bizar en treurig, bij tijd en wijlen humoristisch, maar soms ook vrij walgelijk.



Coralie vertelt dat zij en Tinkebell met dit project bewust een (juridische) grens over zijn gegaan: "Het publiceren van deze informatie mag niet, maar soms moet je als kunstenaars een grens over gaan om een statement te maken."

Ze willen met het boek laten zien wie de haatmailstuurders wel niet zijn, die (semi)-publieke figuren zoals Tinkebell (maar je hoeft niet lang na te denken voor meer voorbeelden) via een e-mailtje beledigen, bedreigen en beschimpen. Vaak anoniem, dus zonder dat zij verantwoording hoeven af te leggen voor wat ze schrijven. Tot het uitkomen van dit boek dan natuurlijk.

"Op deze manier laten we zien wie [een deel van de] haatmailers zijn en vergroten we het fenomeen uit op een manier die hopelijk aan het denken zet. Bovendien laten we zien dat heel veel mensen heel makkelijk traceerbaar zijn en dat mensen veel informatie op internet zetten zonder goed na te denken over wat de gevolgen zouden kunnen zijn".



Het project levert veel vragen op en door de vele kanten die aan het verhaal zitten ook allerlei verschillende meningen. Als snel ontstaat er een levendige discussie in de zaal.

Na de pauze reageert Jan-Willem van Prooijen, sociaal psycholoog en onderzoeker aan de Vrije Universiteit, op het project. Hij gaat onder meer in op de vraag of haatmailers misschien wel een apart soort mensen zijn die zich op bepaalde aspecten onderscheiden van anderen?

"Er is geen eenduidig antwoord te geven op die vraag. We weten wel uit onderzoek dat er factoren zijn die er voor zorgen dat mensen eerder haatreacties uiten. Een aantal van die factoren zie je terug in dit project: als mensen zich anoniem wanen wordt de drempel lager om vanuit een bepaalde woede te reageren. Dat het vooral pubers zijn verbaast me ook niet. Pubers denken over het algemeen meer zwart-wit en hebben een lagere impulscontrole. Ze schrijven sneller een heftig mailtje en drukken waarschijnlijk voordat ze er goed over hebben nagedacht, al op “send”. Bovendien is het zo dat mensen die zich sterk moreel verbonden voelen met iets -in dit geval dus katten- veel eerder geneigd zijn hun agressie en woede op een heftige manier te uiten".

De vraag of die blijft interesseren is of er een soort profiel te maken is van het soort mensen dat haatmails schrijft. Die vraag is volgens hem moeilijk te beantwoorden.

"Dat is nog nooit echt onderzocht. Wat wel blijkt is dat er bepaalde omstandigheden, of situationele factoren gerelateerd zijn aan dit soort gedrag. Er blijkt bijvoorbeeld dat sociale isolatie, maar ook narcisme een voorspeller is voor agressie."

Narcistische mensen -mensen die onder meer vaak een positiever beeld van zichzelf hebben dan hun omgeving van ze heeft- voelen zich volgens Jan-Willem eerder geroepen anderen aan te spreken of tot de orde te roepen. Ook blijkt volgens hem dat deze mensen eerder geneigd tot agressief gedrag. Daarnaast is het zo dat deze mensen meer informatie van zichzelf op internet plaatsen. Je zou kunnen zeggen dat die mensen een soort exhibitionistische neiging lijken te hebben. Dit past bij wat Coralie ontdekte en publiceerde in het boek: na even zoeken vond ze ontzettend veel persoonlijke informatie van de haatmailers.

Hoewel DEAREST TINKEBELL. bovenal een artistiek project is waarmee Coralie en Tinkebell een maatschappelijk statement maken, ziet Jan-Willem mede hierdoor een duidelijke wetenschappelijke relevantie: “Ondanks dat ze iets gedaan hebben wat niet mag, vind ik het toch wel een geweldig project. De collectie haatmails van het boek zou zeker een bron van onderzoek kunnen zijn, maar in de wetenschap gelden strengere regels, bijvoorbeeld ten aanzien van anonimiteit. Maar ik zou het erg interessant vinden een onderzoek uit te voeren naar dit fenomeen”.

En wat gaan we nog van Coralie horen?

“Misschien een boek over haatmails aan Geert Wilders. Dat zou ik best leuk vinden. Of een gesprek met een paar mensen uit het boek. Ik zou wel willen horen wat zij eigenlijk er van vinden.”

Wij ook.


Voor geinteresseerden wat achtergrondliteratuur (met dank aan Jan-Willem van Prooijen):

Baumeister, R. F. (1997). Evil: Inside human violence and cruelty. New York: Henry Holt. (boek)

Buffardi, L. E., & Campbell, W. K. (2008). Narcissism and social networking web sites. Personality and Social Psychology Bulletin, 34, 1303-1314.

Bushman, B. J., & Baumeister, R. J. (1998). Threatened egotism, narcissism, self-esteem, and direct and displaced aggression: Does self-love or self-hate lead to violence? Journal of Personality and Social Psychology, 75, 219-229. (artikel te vinden via e-journals)

Frankenberger, K. D. (2000). Adolescent egocentrism: A comparison among adolescents and adults. Journal of Adolescence, 23, 343-354. (artikel te vinden via Google)

Twenge, J. M., Baumeister, R. F., Tice, D. M., & Stucke, T. S. (2001). If you can’t join them, beat them: Effects of social exclusion on aggressive behavior. Journal of Personality and Social Psychology, 81, 1058-1069. (artikel te vinden via e-journals)

Woensdag 22 juli organiseert Onbegane Grond een volgende avond in samenwerking met het Pop Up Cafe, een tijdelijke expositie en café in de galerie van Meneer de Wit in Amsterdam West.

Op deze avond praten we met Coralie Vogelaar over het controversiële en intrigerende project Dearest Tinkebell.




Dit project bestaat uit een boek waarin alle haatmail is verzameld die de Nederlandse kunstenares Tinkebell heeft ontvangen tussen 2004-2008. Het merendeel van de berichten zijn een reactie op de het My Dearest Cat Pinkeltje (2004) project; waarbij Tinkebell een handtas maakte van haar eigen kat.

Het boek werd gemaakt in nauwe samenwerking met Coralie, die de oorsprong en afzender van de anonieme haatmails verzamelde. Ze achterhaalde deze
persoonlijke informatie (zoals foto's, blogs en adressen) allemaal via het web.

Daarnaast is Jan-Willem van Prooijen te gast, als sociaal-psycholoog/onderzoeker verbonden aan de Vrije Universiteit te Amsterdam en geïnteresseerd in onder meer haatreacties, dehumanisering en reacties op tegen-normatief gedrag. Hij zal reageren op het project waarna we verder in gesprek gaan met de gasten en het publiek.

Aanvang: 20:00
Lokatie: Pop Up Cafe - Meneer de Wit - Postjesweg 2 - Amsterdam-West
Klik hier voor een routebeschrijving

Voor meer over het Pop Up Cafe zie http://www.popupcafe.org
Om een plekje te reserveren kun je mailen naar onbeganegrond@gmail.com.

"Hugo Chavez: held of struikrover, groen of rood?" is de eerste vraag die wordt gesteld aan het publiek. De zaal kleurt gelijkmatig groen en rood; de meningen zijn verdeeld.

De reactie van Max van Lingen, een van de twee gastsprekers en lid van de Internationale Socialisten, reageert eveneens ambivalent. Dat er het laatste decennium sprake is van een verandering in Venezuela die deels socialistisch genoemd kan worden moedigt hij aan: "Het land wend zich af van het neo-liberalisme, dat het land en het continent weinig meer opleverde dan gigantische verschillen tussen arm en rijk, maar de macht is echter niet werkelijk aan het volk. De macht in Venezuela ligt bij Chavez zelf, en dat keur ik af".

Edwin Koopman, journalist en Latijns-Amerika-kenner die het land recent nog bezocht, denkt er grotendeels hetzelfde over: "Wat er nu aan de hand is in Venezuela is geen echt socialisme. Ja, de mensen willen verandering en Chavez brengt hen dat. Maar anders dan in andere landen in Latijns-Amerika waar sociaal-democratieen ontstaan ligt hier veel te veel macht bij een persoon. Hoe dan ook zou hij moeten worden afgerekend op zijn daden en hoewel hij weldegelijk veel doet aan bijvoorbeeld sociale projecten, groeit hij langzaam uit tot een soort dictator die geen tegenspraak lijkt te dulden: vrij pers wordt aan banden gelegd, coorporaties zijn veelal in staatshanden en de oppositie is zo goed als uitgerangeerd ".

We gaan op zoek naar een antwoord op de vraag wat dan wel de waarde is van de bolivariaanse revolutie die Chavez een decennium geleden uitriep. Wat is de betekenis van het "¡Patria, Socialismo o Muerte!" van de oud-militair die het land sindsdien regeert? Het is een complexe vraag waar vele antwoorden op mogelijk zijn.

Naast een diepere duiding van de rol van Chavez, zoeken we naar verklaringen voor de opkomst van sociaal-democratieen in verschillende andere landen in Latijns-Amerika zoals Chili, Argentinie, Bolivia en Brazilie. Want ook daar lijkt definitief te worden afgerekend met de traditie van door de Verenigde Staten gesteunde rechtse regeringen en het door hen opgelegde neo-liberalistische systeem. Volgens Edwin Koopman is overduidelijk gebleken dat dit systeem niet werkt in Latijns-Amerika omdat het de rijke elite rijker maakte en geen oplossing gaf voor de armoede van de meerderheid. De linkse beweging die nu in het continent te zien is vooral een reactie daarop. De meeste mensen in Latijns-Amerika willen verandering en hopen dat er nu eindelijk betere tijden aan breken. Chavez speelt daarbij volgens hem een belangrijke symbolische rol in, maar ook zonder Chavez zou er nu een andere, linkse wind door het continent hebben gewaaid.

Tenslotte vragen we ons af of het nieuwe socialisme of de opkomende sociaal-democratische systemen werkelijk de oplossing kunnen bieden voor de levensgrote sociale en economische problemen waar de landen in Latijns-Amerika voor staan. We discussieren of een man als Chavez of juist ander soort leiders zouden moeten opstaan? Het socialisme heeft toch ook niet alle antwoorden? We worden het nooit helemaal eens...

Wat we wel weten is dat het een zeer interessante avond Onbegane Grond was, dus: "¡Hasta, La Proxima!"

Tot slot nog een tip:
Meer weten over Hugo Chavez en de linkse beweging in Latijns Amerika: kijk de documentaire over dit onderwerp, die zeer de moeite waard is en genoemd werd tijdens de avond: The Revolution Will Not be Televised.

In verschillende landen in Latijns-Amerika, zoals Venezuela, Bolivia, Chili en Brazilië ontwikkelen zich de laatste jaren verschillende vormen van een sociaal-democratie die een einde lijken te willen maken aan de sociale en economische ongelijkheid op het continent.

Het afgelopen decennium is president Hugo Chavez van Venezuela zelfs het symbool geworden van deze nieuwe linkse beweging. Tegelijkertijd zien velen hem als een typisch voorbeeld van het populisme en het machismo dat kenmerkend zou zijn voor de Latijns-Amerikaanse politiek van de afgelopen eeuw. Sommigen zien in hem zelfs een dictator of sterker; een boef.

Welke rol speelt beeldvorming hierin? Wat speelt er achter de beperkte informatie en beelden die ons bereiken? Gaat het slechts om een handjevol charismatische leiders zoals Chavez, of is er sprake van werkelijke fundamentele veranderingen in de Latijns-Amerikaanse politiek?

Op deze avond gaat Onbegane Grond in gesprek met Max van Lingen (Internationale Socialisten) en Edwin Koopman (journalist en Latijns-Amerika deskundige) over deze en andere vragen.



Datum: dinsdag 26 mei
Lokatie: Meneer de Wit - Centrale Hal - Witte de Withstraat 10 (andere ruimte en ingang dan normaal) - Klik hier voor een routebeschrijving
Programma:
20:00 Aanvang
22:00 Borrel
Entree: 5 euro
Deur open vanaf 19:30

Stuur een mailtje naar onbeganegrond@gmail.com om een plekje te reserveren.

Krijn Christiaansen is ontwerper in de publieke ruimte. Bij Onbegane Grond liet hij verschillende voorbeelden zien van de ontwerpen die hij de afgelopen jaren heeft gemaakt. Volgens stadsontwikkelaar Hans Karssenberg (Stipo en Inspiring Cities ) zijn het prachtige voorbeelden van ontwerpen die ingaan op de spanning tussen de private en openbare ruimte.

In de ontwerpen die Krijn maakte voor een nieuwbouwwijk in Houten, zoals op de foto boven, wordt duidelijk dat de openbare ruimte voor iedereen belangrijk is, maar dat mensen tegelijkertijd hun eigen, individuele belang in die ruimte bevechten. Vaak staan deze belangen tegenover elkaar of sluiten ze elkaar uit. Volgens Karssenberg is het zelfs zo dat voor elk stukje openbare ruimte gevochten is.

Na een presentatie van Krijn, vervolgden we na een pauze de avond met een gesprek waarin al snel bleek dat de openbare ruimte moeilijk te definiëren valt. Beschouwen we alleen de fysieke ruimte een onderdeel van de publieke ruimte, of vindt er met nieuwe media zoals internet een verschuiving plaats naar een nieuwe, virtuele openbare ruimte?

Verder werd er gesproken over de openbare ruimte in Amsterdam, waar Hans Karssenberg met Stipo en Inspiring Cities betrokken is bij verschillende projecten. Uit de voorbeelden die hij geeft blijkt dat er meer en meer vanuit een integraal idee word nagedacht. Door verschillende disciplines, met ieder hun eigen gedachte en waarheid over de openbare ruimte, te verenigen en samen te laten werken wordt de zich steeds weer ontwikkelende stad vormgegeven.

Op deze avond staat het thema "Vormen en Verhalen in de Openbare ruimte" centraal. De openbare ruimte is van ons allemaal, maar vooral beleidsmakers, architecten, kunstenaars en ontwerpers bepalen hoe die ruimte eruit ziet. Hoe gebeurt dat eigenlijk?

Onbegane Grond gaat in gesprek met Hans Karssenberg (oprichter van o.a. Stipo en Inspiring Cities), deskundige op het gebied van stedelijke vernieuwing, en Krijn Christiaansen, conceptueel ontwerper, over onder meer de openbare ruimte in de stad en daarbuiten, en de rol van vrije vormgeving en creativiteit bij de inrichting daarvan. Krijn zal aan de hand van een aantal van zijn interessante ontwerpen laten zien en vertellen hoe hij te werk gaat.

Datum: dinsdag 28 april
Lokatie: Meneer de Wit - Projectruimte - Postjesweg 2, 1057 EA Amsterdam- Klik hier voor een routebeschrijving

Programma:

20:00 Aanvang

21:45 Borrel

Entree: 5 euro
Deur open vanaf 19:30

Stuur een mailtje naar onbeganegrond@gmail.com om een plekje te reserveren

Op de zevende avond Onbegane Grond stond het thema Moderne mythen en legenden centraal. Twee bijzondere gasten, Eric Moormann en Peter de Kock, die van gedachten wisselden over dit thema gekoppeld aan delen van de documentaire "De Handen van Che Guevara". Tijdens het gesprek tussen de mythologiekenner, de documentairemaker en het publiek werd de grens tussen de waarheid en de mythe verkend.

De waarheid en de mythe bestaan, volgens Moormann, naast elkaar. In het geval van het verhaal van de verdwenen handen van Che loopt naar zijn idee de verifieerbare werkelijkheid van gebeurtenissen over in een schemergebied waarin feit en fictie niet meer goed van elkaar te onderscheiden zijn. Uiteindelijk gaat dit weer over in een verhaal dat in verschillende opzichten mythisch te noemen is. In het verhaal van de handen van Che zijn volgens de hoogleraar ook duidelijk mythische kenmerken te herkennen, zoals de verdwenen handen die -of ze nu wel of niet gevonden zijn- een relikwie-status lijken te hebben gekregen.

"De waarheid ligt verscholen in de verschillende interpretaties waaruit ze is opgebouwd." (Citaat toegeschreven aan Che Guevara)

Hoewel Peter de Kock vertelde dat hij in eerste instantie probeerde te reconstrueren wat er nu precies gebeurd was nadat de handen van het dode lichaam van Guevara werden gescheiden, liet hij gaandeweg de jaren dat hij bezig was met het project, het idee van het vaststellen van de waarheid los. Hij besefte dat in de verhalen die hij te horen kreeg de 'waarheid' zich in in allerlei gedaantes manifesteerde. Niet de waarheid werd het uitgangspunt van de film, maar de aanschakeling van getuigenissen en interpretaties waarin -zoals het citaat aan het begin van de film - de waarheid verscholen ligt. In die zin erkent hij dat het verhaal als zodanig een mythisch karakter heeft, ook al is hij er persoonlijk van overtuigd dat de handen in het bezit zijn van Fidel Castro.

Tijdens de avond werd langzaam uitgezoomd naar de achtergrond van het grensvlak tussen het verhaal en de mythe. Volgens Eric Moormann kan een mythe worden gezien als verklaringsmodel voor het niet verifieerbare. Bij de mythe gaat het niet meer om de waarheid, maar om de verklaring die mensen die bij "de geschiedenis in kwestie" betrokken zijn geweest aan het 'onverklaarbare' hebben gegeven. In die zin zou "het verhaal van de verdwenen handen goed passen in een 'nieuwe traditie' van moderne mythevorming. De levende mythe van de handen van Che Guevara.

De intrigerende beelden uit de documentaire en het gesprek dat ontstond tussen de gasten en het publiek leverden een spannende avond op waarop nog lang werd nageborreld in de kelder van de prachtige nieuwe lokatie Meneer de Wit.

DVD Bestellen

Wil je een DVD met de bijzondere documentaire "de Handen van Che Guevara" van Peter de Kock bestellen (kosten 20 euro) om hem eens helemaal te kunnen zien? Stuur dan een mailtje naar: anco(apestaartje)dehandenvancheguevara(punt)nl

Was je erbij en wil je laten weten wat je van de avond vond?
Laat dan hieronder een bericht achter.

In 1997 werd, onder een landingsbaan in Bolivia, het lichaam ontdekt van Che Guevara. Het laatste mysterie omtrent zijn leven en dood leek daarmee te zijn opgelost. Totdat bleek dat aan zijn lichaam de handen ontbraken.

De documentaire “De handen van Che Guevara” is een zoektocht naar de afgehakte en spoorloos verdwenen handen van Che Guevara. Een zoektocht die leidt naar een aantal opmerkelijke mensen; mannen en vrouwen die bereid waren hun leven te wagen voor twee dode handen. Aan de hand van hun getuigenissen en anekdotes ontvouwt zich een verhaal dat zò bizar en geheim is dat het werd verbannen naar de schaduwkant van de geschiedenis.

(Lees meer op de website van de documentaire)

Op deze speciale avond zal Onbegane Grond aan de hand van delen van de internationaal bekroonde documentaire in gesprek gaan met documentairemaker Peter de Kock en Eric Moormann, hoogleraar aan de Radboud Universiteit Nijmegen en kenner van klassieke en moderne mythologie. We praten over de vraag hoe dit soort mythen/legenden ontstaan en hoe deze zich verhouden die tot de waarheid?

Datum: dinsdag 31 maart
Lokatie: Meneer de Wit - Projectruimte - Postjesweg 2, 1057 EA Amsterdam- Klik hier voor een routebeschrijving

Programma:

20:00 Aanvang

21:45 Borrel

Entree: 5 euro
Deur open vanaf 19:30

Stuur een mailtje naar onbeganegrond@gmail.com om een plekje te reserveren

Ook deze avond Onbegane Grond was erg geslaagd. Tsead Bruinja las voor uit eigen werk en besprak met ons gedichten die aanwezigen hadden meegenomen. Tsead liet ons zien en horen welke keuzes hij maakte bij het schrijven van onder andere het gedicht Stinne op Swart, dat hij maakte voor een kunstproject en sinds een aantal jaar levensgroot in een weiland in Friesland te lezen en bewonderen is. Zie hierboven het filmpje. Hieronder is het gedicht in het Nederlands en in het Fries afgedrukt.

STINNE OP SWART

wyn folt de jas
de stetson

dy iene dy’t mâl is mei al it oare
seit hy of sis ik

oft de grûn net in doar is
oft dy weach net in doar is

seit hy of ik my ta
hoe djipsto
neist my lizzen komst

hynder dat foar de weagen út
it wetter ûntdraaft

it stint op syn swarte glânsrêch
it stint op syn plusige swypsturt

kleur wint grûn
en ik sis ôf

of ta

IJVEREN OP ZWART

wind vult de jas
de stetson

die ene die houdt van al het andere
zegt hij of zeg ik

of de grond niet een deur is
of die golf niet een deur is

zegt hij of ik me toe
hoe diep je
naast me komt liggen

paard dat voor de golven uit
het water ontdraaft

het ijvert op zijn zwarte glansrug
het ijvert op zijn pluizige zwiepstaart

kleur wint grond
en ik zeg af

of toe

Wil je meer weter over het werk van Tsead? Klik hier voor zijn website.

De verhouding tussen psychiatrie en de samenleving is complex. Zowel maatschappelijke, ethische en hele praktische overwegingen komen elkaar op dit terrein tegen en staan vaak op gespannen voet. De discussie over hoe de samenleving omgaat met psychiatrie is ingewikkeld en wordt al decennialang gevoerd. De inzichten varieren van het buiten de maatschappij plaatsen van psychiatrische patienten tot het plaatsen en behandelen van patienten midden in bijvoorbeeld een 'gewone woonwijk' in een stad als Amsterdam.

De film van Marc en Antoinette liet ons zien dat de scheiding tussen gezond en ongezond, psychiatrische en niet-psychiatrisch moeilijk te trekken is. De beelden in de film zijn vaak indringend, maar het is niet altijd duidelijk of er sprake is van beelden die gemaakt zijn door de patienten van de instelling of door anderen. En... maakt dat uit?

Lowijs Perquin betoogde dat de kant van de psychiatrie die mensen vooral kennen een verkeerd beeld schetst van de psychiatrische realiteit. Slechts een klein percentage psychiatrische patienten zit in een instelling of krijgt intensieve zorg elders. Het overgrote deel van de psychiatrie betreft echter mensen die niet , zoals vaak wordt gezegd, "gestoord" of "gek" zijn, maar personen met angstklachten, depressie of andere veel voorkomende problemen.

Onder meer door recente incidenten komt de psychiatrie vaak in een negatief daglicht te staan. Perquin betreurt dit, maar geeft aan dat dit tegelijkertijd zorgt voor discussie en innovatie van de psychiatrie. Tijdens deze avond werd het publiek gevraagd over deze en andere aspecten van "Psychiatrie en maatschappij" hun mening te geven.

Op dinsdag 30 september 2008 zijn Lowijs Perquin, Antoinette Nausikaa en Marc Philip van Kempen te gast bij Onbegane Grond.

Marc en Antoinette houden zich als kunstenaars vooral bezig met fotografie en film. Afgelopen zomer werkten zij aan een project binnen een psychiatrische instelling. In dit project, het Vijfde Seizoen, woonden zij drie maanden lang met de bewoners van de instelling op het terrein. Een aantal bewoners kreeg van hen een camera en filmde hun dagelijks leven. Met het materiaal stelden Antoinette en Marc een film samen.

Lowijs Perquin is psychiater en doet onderzoek naar zorgvernieuwing in de psychiatrie. Daarnaast is hij supervisor, opleider in de Pesso-therapie en coordineert hij de opleiding tot psychiater in GGZ-Buitenamstel. Hij is als vaste docent psychopathologie verbonden aan de Vrije Universiteit te Amsterdam.

Tijdens de avond wordt de film getoond en praten Antoinette, Marc en Lowijs door over de vraag Hoe breng je de maatschappij dichter bij de psychiatrie en andersom?


Lokatie: voormalig Volkskrantgebouw, Wibautstraat 150
Entree: 5 euro (inclusief drankjes) - Aanvang: 20:00 (deur open: 19:30)
Inschrijven: stuur een mailtje naar onbeganegrond@gmail.com (je krijgt een bevestiging)

Op donderdagavond 28 augustus praten we met Henk Keuchenius, als meditatieleraar verbonden aan Shambala Nederland, over het thema "Gehechtheid". We proberen na te gaan hoe we gehechtheid of gehecht zijn in allerlei verschillende facetten van ons leven ervaren. Hoe voelt het om gehecht te zijn? Wat ervaar je dan precies? Hoe raken we gehecht en wanneer voelen we ons onthecht?

Programma :
20:00 - 20:15: Introductie
20:15 - 22:00: Gesprek over gehechtheid met Henk Keuchenius (met om 21:00 een pauze)

Entree: 5 euro
Deur open: vanaf 19:30

Als je er bij wil zijn, stuur een mailtje naar onbeganegrond@gmail.com zodat we een idee hebben van het te verwachten aantal gasten.

Op een warme zomerse avond Onbegane Grond sprak Chiel van der Wolf over het thema Gek of Slecht? Hij breidde de titel of het thema in het begin van zijn bijdrage direct uit tot "The Mad, the bad and the ugly"...

The mad, ofwel de 'gekken', die volledig ontoerekeningsvatbaar worden verklaard, worden volgens het strafrecht niet verantwoordelijk hehouden voor hun daad en gestraft, maar worden opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Ze zijn immers ziek en moeten behandeld. The Bad, die volledig toerekeningsvatbaar verklaard worden, worden wel gestraft. Hen wordt de criminele daad volledig aangerekend. Een belangrijke tussengroep echter, is "the ugly", slechts deels toerekeningsvatbaar. Ze zijn "deels gek en deels slecht", zou je kunnen zeggen, krijgen een straf en daarnaast wordt een TBS maatregel opgelegd. Een maatregel waar soms geen einde aan komt.

Het lijkt een compromis tussen de deterministische visie van de psychologie en de vrije wilsopvatting van het Recht. In deze compromis-visie is crimineel gedrag deels bepaald en komt voor het andere deel voort uit een vrije keuze. Maar hoe bepaal je dat precies? En hoe ga je daar vervolgens mee om? Hoe reageer je als maatschappij? Is het acceptabel iemand vast te houden die misschien wel nooit meer crimineel gedrag zou hebben vertoond?

Na de bijdrage van Chiel werd er gediscussieerd over bovenstaande vragen en andere vragen die opkwamen.

Wij vonden het een interessante Onbegane Grond. Laat ons weten wat jij er van vond en laat een commentaar achter bij dit bericht!

Terugblik!

De tweede avond Onbegane Grond was een succes. Allard Faas heeft een prachtige film gemaakt die prachtige nostalgische beelden combineert met een interessant en verrassende kijk op de vraag waarom mensen momenten vastleggen.

Na het kijken naar zijn film vroegen we ons af of je het vastgelegde beeld kunt zien als "protest tegen het voortschrijden van de tijd" of misschien toch als "ode aan het moment"?

Laat ons weten wat je van de avond vond door bij dit bericht een reactie achter te laten!

Link:

Huis van Beeld - het audiovisueel produktiebedrijf van Allard Faas
http://www.huisvanbeeld.nl/

De "Grote Leider" Kim Il Sung en de huidige leider, zijn zoon "Generaal" Kim Jong Il

Terugblik!
Het was wat ons betreft een geslaagde eerste avond Onbegane Grond. We zijn blij met de opkomst en de inbreng van alle aanwezigen! Binnenkort zullen we de volgende avond gaan plannen. Daarover straks meer op deze site.

N.B:
Laat weten wat je van de avond vond en laat een reactie achter bij dit bericht!

Nog wat aanvullende informatie over het onderwerp van gisteren:
De site van het fotografencollectief, met daarop o.m. de fotos van Noord-Korea: http://www.ondertussen.in/
De officiele site van de Peoples Democratic Republic of Korea: http://www.korea-dpr.com/
Een interessante documentaire waarin je meer ziet over het leven van mensen in Noord-Korea en de massa-optredens ter ere van de Grote Leider: http://www.astateofmind.co.uk/

1945-1953: Onafhankelijkheid en de vergeten oorlog
Het land is sinds 1948 onafhankelijk. Daarvoor was het hele Koreaanse schiereiland, dus ook het huidige Zuid-Korea, sinds 1910 bezet door Japan. Na de capitulatie van Japan aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd het Koreaanse schiereiland het slachtoffer van een ideologische strijd tussen de VS en de USSR. Het land werd gesplitst in twee delen: het zuiden onder de administratie van de Verenigde Staten en het noorden kwam onder Sovjet-bestuur. De deling langs de 38e breedtegraad was oorspronkelijk als tijdelijke oplossing gedacht maar door het begin van de Koude Oorlog kwam het niet tot een hereniging.
In het Noorden kwam onder invloed van de Sovjet-Unie het communisme op, onder leiding van onder meer de bekende Kim Il Sung, de latere president.
Uiteindelijk werd in 1948 de Democratische Volksrepubliek Korea (Engelse afkorting DPRK), ofwel Noord-Korea, uitgeroepen in de hoofdstad Pyongyang. Die hoofdstad zien jullie straks ook wel in de foto’s. Kim Il Sung werd de eerste president.
Het zuiden werd ook in 1948 onafhankelijkheid en werd democratisch, maar praktisch aan zijn lot overgelaten door de VS. De Noord-Koreaanse regeringsleider Kim Il Sung besloot kort daarna Zuid-Korea te veroveren. In 1950 begon de Koreaanse oorlog (ook wel ‘vergeten oorlog’). Er vielen miljoenen doden aan beide kanten. Zuid-Korea werd geholpen door de Verenigde Staten (onder de vlag van de Verenigde Naties), en Noord-Korea door China. Na 3 jaar eindigde de oorlog door tussenkomst van de VN in een wapenstilstand die nog steeds voortduurt. De legers van Noord en Zuid staan sindsdien tegenover elkaar bij de gedemilitariseerde zone, een bufferzone.

1953- 1991: Wederopbouw en de Koude Oorlog
Na de Koreaanse oorlog herstelde en ontwikkelde Noord-Korea zich snel en rond 1970 was het land op Japan na het meest geïndustrialiseerde land van Azië. Er was een partij-geleide economie ingesteld en het land wendde zich meer af van de tradiotionele bondgenoten. Er kwam in die tijd weinig naar buiten van wat dat precies betekende voor de bevolking. En eigenlijk is dat nog steeds zo.
Na de val van het communisme in Oost-Europa en in de Sovjet-Unie, moest Kim Il Sung zich noodgedwongen richten op de Westerse landen, waaronder de VS. Hoewel economische hulp van het Westen werd geaccepteerd en gesprekken over hereniging met Zuid-Korea weer op gang kwamen, bleef het stalinistische systeem van Kim Il Sung overeind, onderleiding van zijn partij, de Koreaanse Arbeiderspartij.

1990 - nu: Betere relaties en economische problemen
In de jaren negentig werd het land door een enorme voedselcrisis geteisterd, die naar verluid 2 tot 3 miljoen levens kostte. De situatie is sindsdien enigszins verbeterd, mede dankzij buitenlandse hulp, maar er is nog steeds te weinig voedsel, waardoor veel Noord-Koreanen naar China vluchten.
In 1994 overleed Kim-Il sung en nam zijn zoon Kim Yong-Il de macht over als “Generaal”. Er werd echter besloten dat de overleden Kim Il Sung voorgoed het officiële staatshoofd zou blijven.
In de jaren negentig werd de relatie met de VS beter onder Clinton, maar onder Bush bereikte het weer een dieptepunt toen hij het land begin te beschuldigen van het ontwikkelen van kernwapens, van het steunen van terrorisme en het één van de landen van de 'as van het kwaad'. Volgens hem was een gewapend conflict 'reëel' en de VS stopte met steun.
Sinds een aantal jaar krijgt Noord-Korea weer meer internationale aandacht, mede door een opnieuw verbeterende relatie met het Westen. Er zijn berichten geweest over het herstellen van diplomatieke banden met Zuid-Korea etc., waarmee het officieel dus nog in oorlog is.
Wellicht bekende verhalen over Noord-Korea zijn dat tegenstanders van het regime worden vervolgd en verbannen naar concentratiekampen. Dat burgers niet mogen vrij rondreizen in het land. Ook buitenlanders mogen niet vrij rondreizen; toeristen zijn verplicht de gehele reis twee officiële gidsen bij zich te hebben.
Verder is misschien bekend dat de mensen in Noord-Korea, volgens de Juche ideologie, moeten gehoorzamen aan de Grote Leider, en dat er onder meer massa-optredens zijn waarin dat tot uiting komt. In die ideologie wordt 'De Grote Leider is als een 'vaderfiguur' gezien die het volk leidt. De Koreaanse Arbeiderspartij (CDN) verbindt de bevolking met de Leider en het volk kan via die partij wel invloed uitoefenen op zijn besluiten.

Bron: internet, o.a. Wikipedia en Worldwidebase